Cousas que facer na Coruña cando chove

Dos 365 días do ano, na nosa cidade chove ou ameaza con facelo durante uns 280, así sen esaxerar nin mirar estatísticas. As fins de semana do inverno se convirten ás veces nunha especie de proba que debemos superar non con nota, senón simplemente viv@s e de bo humor.

Imos probando de todo. Así que aqui vos poño unha pequena lista e ides collendo as ideas que vos gusten, moitas delas están inspiradas en cousas que vexo en Internet ou que reinvento de experiencias anteriores:

Emparellar calcetíns. Así de paso axudamos todos na casa e agudizamos a atención e a concentración.

Plastilina en diversas modalidades: números feitos con plastilina asociados a bolitas de plastilina (número 1, unha boliña, 2, dúas boliñas...)
Pintamos con ceras, pinceis, estampamos...
Xogamos ao escondite. Ultimamente a Sabela lle motiva moito buscar lúas pola casa adiante.
Deixamos voar a imaxinación (ou iso intentamos) coas construccións.
Facemos collares con cordas e abalorios ou macarróns.
Xogamos coas nosas caixas sensoriais de mil formas distintas: xogamos a tocar e discernir o que hai dentro, a pasalo dun envase a outro, practicamos motricidade fina para rescatar as lentellas de debaixo da mesa...

Cantamos cancións con pictogramas.
Recurrimos aos clásicos xogos con coches, camións, para o peque sempre son un éxito que se reinventa con diferentes guións.
Soplamos e tocamos confetti e pompons.
Lemos contos novos e vellos como "El pollo Pepe" ou "El elefantito curioso".
Experimentamos con xogos educativos como o Colorama e con outras actividades para clasificar por cores.
E cando todo falla, bailamos e comemos fresas con nata!!!!! Oh yeah

Todo chegará

Algunhas cousas tardan un pouco máis en chegar, outras, menos, hainas que non chegan nunca pero... desas é mellor non falar. O certo é que a última entrada do blog debeu deixou un regusto agridoce (por non eliminar o de doce) que non me gusta nadiña de nada.

As cousas, dende ese día ventoso van razoabelmente ben no noso fogar. Sabela segue facendo as súas tentativas modestas pero esperanzadoras de verbalizacións, cada día se ve máis afeita á súa nova rutina. Xa ten moi ben collidos os novos hábitos, aínda que sempre vaian aparecendo novos obstáculos que tamén superaremos.

Non teño moito que contar, de momento. Vivimos, traballamos menos na casa polo cansancio que se lle nota á peque dende que está no cole e polas miñas novas rutinas como emprendedora incipiente, nos rebelamos, pasámolo ben e ata podemos seguir indo ao parque con este sol que voltou. Probamos algunhas cousas novas (como a receita de fariña con aceite para manipular que a Sabela non lle gustou nada e a Iago lle entusiasmou) e repetimos moitas das vellas.

O caso é que quería contar o pouco que teño como novidade e adiantar unha pincelada de algunhas das que están por vir. Mantéñanse á escoita.

Foise co vento

O vento sopra forte, tanto que ás veces penso que podería e debería levar coa súa forza moitas cousas que nos joden a vida, tanto que non nos deixa avanzar cando camiñamos, tanto que nos enche os ollos de faragullas que ás veces non nos deixan ver... A sorte é que estamos afeit@s a nadar contracorrente, ou a avanzar co vento en contra, non si?

Claro que, ás veces, os cambios que o vento trae nos collen "en cueiros". Esta mañá, ese vendaval do que ninguén nos falara levantou parte do teito do patio do cole de Sabela. Isto supuxo que os nenos e nenas non puideron saír pola porta pola que o fan habitualmente. Así que os peques e as peques, seguindo as instruccións dos profes atravesaron un par de pasillos e saíron pola porta principal. Así o fixeron tod@s, guiadiñ@s, menos Sabela.

A miña filla, como sospeitei cando cheguei ao centro á hora da saída e me dixeron que tiña que irme a outra porta, non entendeu nada do que sucedía. A súa coidadora tratou de explicarllo e aseguroulle que mamá a estaba agardando ao outro extremo deses pasillos, pero ela non podía comprender aquela alteración na súa recén instaurada rutina imposta por Eolo nesa mañá e choraba desesperada tirándose no chan e negándose a avanzar cara a ese pasillo que para ela, naquel momento, debía de ser moi escuro, malia estar moi ben iluminado.

Durante eses minutos que transcurriron entre que os seus compañeiros e compañeiras de clase saíron e ela apareceu pola porta (apenas tres ou catro), eu xa construira na miña cabeza unha pequena composición de lugar do que estaba a acontecer e me estaba cagando no vento e no que se levou. Ao rematar eses minutos-horas apareceu a miña nena no colo da súa coidadora coa cara aínda mollada polas bágoas e desexando marchar para a súa casa.

Conclusión: o que para alguns e algunhas pode ser unha aventura misteriosa e divertida, para outr@s pode ser un abismo terrorífico e perigoso. Temos que seguir tratando, entre tod@s que a miña nena non volva asomarse a ese abismo e convertilo, se volve aparecer, en sucesivas aventuras marabillosas.

E como non quero rematar mal este post de días grises (que conste que están sendo moito máis grises na casa que na escola salvo episodios coma o de hoxe), aquí vos deixo o vídeo promocional desa marabilla que se chama Gatuxo e que xa anda percorrendo a nosa xeografía. Descubrímolo esta semana e o resultado foron uns minutos de algo que se aproximou á maxia trasladada ao salón e un neno que repetía unha e outra vez "que máis Gatuxo" ou "máis can" e imitaba unha e outra vez os xestos gatuxeiros e unha Sabela que miraba extasiada a televisión sen pestanexar.

Xogando con Iago

E un mes despois exactamente do inicio do curso podemos dicir que as cousas van claramente a mellor pero, sen anticipar feitos. Pouco a pouco a calma parece voltar ás nosas vidas pero a xestión vital e emocional de tantos cambios non é doada para a nosa peque.

Despois dunha temporada na que aceptaba de bo grao calquera proposta de xogo que lle fixeras (a súa permanencia no mesmo xa é outra historia), agora o conto cambiouvos. Sabela manifesta claramente a súa necesidade de "estar ao seu aire" e as distintas cousas que imos intentando estes días (mesmo as que parecen máis relaxantes) non teñen moito éxito.

O resultado soe ser que o peque da casa acaba desfrutando en solitario dun montón de novas posibilidades. Coméntovos algunhas por se as queredes probar.

-Follas na bañeira
Nas últimas semanas fomos recollendo follas no parque. Metinas na bañeira e a experimentar!!! Coa pel en contacto coas follas xogamos a tiralas, pisotealas, lanzalas, etc

-Papel de seda
Rompímolo para practicar a motricidade fina. Despois Iago decidiu deitarse enriba dun trozo grande, polo que se me ocorreu tapalo con outro papel de seda e fixemos as nosas "camiñas de papel". Encantoulle ao peque.

-Pegatinas de xel decorativo e números
Non sei se coñecedes o xel decorativo que se usa en cristais e espellos. Aos meus fillos gústalles bastante este material pola súa textura. Iso si, hai que ter coidado porque rompe con bastante facilidade. Merquei uns con números e outros con figuras e xogamos a pegalos na ventá
1- 1 bicho
2-2 bichos
3-3 bichos
Logo xogamos a emparellar a cabeza de cada bicho co seu corpo ou a cambialos de sitio mentres repetimos os números. É unha forma diferente e divertida de achegarse ás mates.

-Caixa sensorial con pompons. Esta foi a única actividade, xunto coas follas secas, na que Sabela se entretivo un pouco e Iago pasouno realmente ben. Metimos pompons de cores, trozos de papel de seda, algun outro elemento e unhas estrelas decorativas. Primeiro xogamos a colocar os pompóns no papel de seda da súa cor. Logo Iago desfrutou buscando e rebuscando no medio dos pompons e o papel as estrelas decorativas.

-Paus de madeira de varias cores.
Aínda houbo tempo para experimentar cos paus de madeira de cores que se usan nas manualidades. Fixemos distintas formas con eles e tratamos de seguir algúns modelos.

-Limpiapipas e rallador
Para finalizar, de novo diversión do peque e tres minutos de interese da nosa peque grande colocando limpiapipas de cores nos buratos dun rallador.

Aínda me quedaron algunhas ideas na manga, pero sempre hai que deixar un as escondido, non?

Simulacro de democracia

Gustaríame falarvos hoxe de algo bonito, fermoso, de que estiven xogando cos meus fill@s nunha bañeira chea de follas que recollimos os pasados días no parque, e poder dicirvos que desfrutamos e compartimos unha fermosa experiencia pero a verdade é que a realidade do meu luns foi bastante gris.

Erguinme cedo para acudir ao pleno da corporación municipal da Coruña no que tiña solicitada a miña intervención ao abeiro do regulamento de participación cidadá, para reclamar igualdade de oportunidades para as crianzas con diversidade funcional na súa participación nas actividades municipais. Dado que o Concello non se dignou a contestarme (unha vez máis), non tiña moitas esperanzas de que a miña solicitude obtivese algún tipo de resposta durante o pleno e, tal e como sospeitaba, non a tivo.

O caso é que agora non sei xa que sería peor, se ficar marxinada ou participar desa pantomima. O que presenciei, con todos os meus respectos (porque eu sí que os teño) para as institucións públicas foi un simulacro de democracia no que o grupo de goberno nin se dignaba respostar ás preguntas da oposición e case nin a votalas (apenas un aceno movendo un pouco o corpo, un dedo ou a cabeza), mentres o secretario mascaba chicle sen parar. Chegados a este punto, creo que a oposición gañaría moito máis deixando ao alcalde e aos concelleiros e concelleiras sós que permanecendo na sala.

Se, tal e como pedía hoxe o BNG, os plenos se retransmiten por Internet, sería só para tratar de anestesiar á cidadanía, en lugar de para permitir que participe dun xeito máis activo nun debate inexistente.

Saín dese recinto, achegueime a falar cos medios de comunicación (non sen antes ser interceptada por un individuo que estaba controlando que ninguén fose polo lado que non debía, non sei se temían que roubase un deses horrendos cadros decimonónicos) e marchei pola porta coa cabeza ben alta, para volver ao mundo real, aos problemas reais dos que tratan de falar os membros da oposición (non sempre e non tod@s) con pouco éxito nas súas reclamacións.

E como as malas vibracións se transmiten, tiven unha tarde na que os meus intentos por baixar a ansiedade de Sabela foron bastante infructuosos e estou tendo unha noite na que non podo conciliar o sono ao oíla tusir continuamente na habitación do fondo, pero mañá será outro día. Un día sen plenos municipais, seguro que con menos ansiedade e menos toses, ten que ser así, para iso seguimos aquí.

Ah, un último apontamento, non se enganen, se a xente ignora cada vez máis os debates políticos non é porque sexamos parv@s, senón porque estamos demasiado ocupad@s tratando de amañar o que non amañan os gobernos. Díxeno unha vez e repítoo hoxe: eu non teño un problema, teño unha filla, o problema é da sociedade, que non é capaz de practicar unha auténtica inclusión e das institucións públicas que non fan o seu traballo nin respectan os dereitos da cidadanía.

Moitos mocos e pouco calor

Sae o sol e caemos con bronquiolite e, de feito, na Coruña, tampouco fai calooooor. Total, que para variar vexo como unha semana máis se me escapan os días sen tempo para facer todo o que quixera. Iso si, xa está presentada a reclamación ante o Concello porque, creo que non vlo dixera, pero Sabela obtivo praza no sorteo dos campamentos de verán municipais. Si, eses que non teñen en conta aos peques con NEAE. Así que, nena matriculada e reclamación en curso. Seguiremos informando.

Como levamos tres días de semirreclusión, xa digo que non teño moito tempo libre así que só comparto os últimos puzzles corporais que preparei para Sabela. Xa fixera outros con anterioridade que non foron un gran éxito, así que vou perfeccionando a técnica pouco a pouco.

Knocking on heaven's door

Non, non toleei nin me convertin a ningunha relixión de súpeto. Simplesmente tocoume empezar a petar nas portas, todas as que teñan que ser ata que se abran de par en par. E teñan por seguro que teño paciencia, teño amig@s que me apoian e o mellor de todo: teño a forza da razón porque, donas e cabaleiros, eu non teño un problema, teño unha filla e o que ten o problema é a sociedade na que vivimos e temos a responsabilidade de amañalo entre tod@s.

Así que por hoxe non falo máis, só vos deixo a ligazón á entrevista que me fixeron a semana pasada en Onda Cero (eu ando a partir do minuto oito máis ou menos) e a dúas noticias da Anpa da escola dos meus peques e de min mesma. Alegamos o regulamento das escolas infantís municipais e parece que queren atender en parte a nosa demanda, pero ese capítulo aínda está aberto, agardemos que remate ben e que David lle faga un chisquiño de nada de pupa a Goliath desta volta. Entendédeme, é unha forma de falar, nin quero acabar coas institucións públicas (aínda que algunha ben o merecería, a verdade), nin se trata de facer dano a ninguén, máis ben o contrario, de axudar, de facilitar camiños de encontro e garantir que tod@s poidamos algún día ser un pouco máis iguais.

E para que ninguén esqueza que ningunha batalla se gaña en solitario, unha adicatoria especial...

Seguiremos informando...

A toda máquina

Para aqueles despistad@s que entrastes neste blog sen saber moi ben de que vai esta historia, déixovolo clariño: aquí conto as cousas que facemos coa miña filla Sabela. Ideas para traballar con peques moi peques e con peques non tan peques con diversidade funcional.

Dígoo porque nos últimos post non comentei nada de todo o traballo que estamos facendo ultimamente e a ver se vos ides crer que estamos aquí tumbad@s tan ricamente vendo pasar cicloxénese explosiva tras cicloxénese explosiva como quen non quere a cousa. Di ti que Sabela debe de estar afeita porque naceu con unha, de feito creo que era das primeiras veces que oía utilizar esa terminoloxía. Até apenas uns meses antes dicíamos as cousas clariñas: que facía un tempo de merda, un temporal que nin diola, vaia!

Pois non, lectores e lectoras, a pesar das Judith, Jeniffer, Jessicas, Vanessas ou como se vaian chamar as que queden por vir, por aquí seguimos coas pilas postas e sen medo a que se nos mollen e nos electrocutemos con tanta auga ou a saírmos voando no primeiro despiste. Bueno, en realidade, tivemos un mes máis relaxado en canto a traballo e ben pouco tranquilo, pero non foi polos ventos afuracanados, senón por algúns problemas neurolóxicos que nos trouxeron de cabeza (nunca mellor dito) dende que empezamos este venteado 2014.

Cos dedos cruzados para deixalos atrás e ben atrás, imos a toda máquina traballando a imitación. Para iso, ademais de seguirmos as pautas da fantástica logopeda de Sabela, tamén nos guiamos por un libro ben interesante "Los padres también educan" e por algún que outro truquiño da grande Anabel Cornago. Así, pouco a pouco vimos como Sabela imitaba os xestos de cancións, dicía ola a Pocoyó coa maniña ou trataba de repetir algo do que lle estabamos a dicir. A chave, como sempre, está na motivación, buscade sempre aquelo que máis lles interese aos vosos peques para que traballen con ganas. No noso caso, a música e algún que outro debuxo animado ofrecen múltiples posibilidades.

Só unha cousa máis: nunca é cedo nin tarde para empezar. Se vos atopades con que @ vos@ peque ten un problema e tod@s @s especialistas vos din que pasa algo pero que é mellor agardar, non o dubidedes, se pensades que se pode facer algo facédeo XA. Ese traballo, sempre guiado por algún profesional asisad@, sempre sempre sempre servirá para algo.

Pero, se polo contrario tardastes moito en decatarvos de que pasaba algo, de que @ vos@ peque necesitaba un pequeno empurrón, deixade de pensar no tempo perdido, que non recuperaredes e traballade, sen agobios, sen estrés, sen presións autoimpostas, pero tamén sen cancelas porque TODO É POSÍBEL.

Unha de streap-tease

Hai moi poucas ocasións nesta vida nas que se che "perdoa" que leas revistas do corazón, unha delas, por suposto, a que soe dar patente de corso para inmiscuirte na vida dos demais, é a estancia nas salas de espera. A terapia de Sabela é un cheque en branco que me permitiría deixarme caer nos brazos de Belén Esteban and company, pero, tranquil@s, teño uns cantos vicios, e ése non é un deles.

Nos últimos meses, veño dedicando parte dese tempo a facer algo bastante máis produtivo e construtivo , ler a un mestre de xornalistas (e non é un piropo, senón a constatación dun feito real), o rabudo por antonomasia, Nacho Mirás Fole, ao que non coñezo moi a fondo persoalmente (a pesares de lle ter ofrecido un espectáculo musical cunha voda de fondo), pero admiraba como profesional e agora tamén como persoa. Un mal día, a Nacho cambioulle a vida. Coma Sabela, tivo un ataque epiléptico, a orixe tamén tiña moito que ver co no lóbulo temporal dereito do seu cerebro pero, no seu caso, o susodicho non acabou coa materia gris danada, senón cun cancro do que foi a avanzadilla o xa desafiuzado "Casiano" (só para letrados na materia rabuda).

O caso é que Nacho decidiu que, en lugar de comerse como postre da empanada de Toñita todo o que lle estaba sucedendo, o mellor era botar para fóra e utilizar como "terapia" o seu blog contando a súa nova vida como asalariado da Seguridade Social e soldado da guerra contra o astrocitoma anaplásico (perdoa se o escribín mal, é que eu, de momento, sei algo máis de lesións cerebrais que de oncoloxía). E aí demostrou non só a súa calidade xornalística, da que xa non quedaba moita dúbida, senón tamén a súa calidade humana. Comparte con tod@s @s que queiran seguilo nesta batalla os pensamentos e sentimentos que o acompañan agora na churrería (que é como chama cunha enorme lucidez retranqueira ao servizo de radioterapia) ou nos quilómetros e quilómetros que camiña diariamente, non sei se para acabar de aclarar a súa lucidísima mente ou para acojonar ao cancro a base de cansanzo.

Que saibas que aqui seguimos acompañándote nesta especie de streap-tease emocional sen perder punto nin coma, apoiándote no ben pouquiño que podemos facelo até a victoria final. Como diría Superratón, "Hasta el infinito y más allá".

Gustaríame, Nacho, tomarte como profe prestado e tentar ver tamén as cousas con ese humor negro e inmensísimo. Para min, temo que vai ser máis difícil, porque non falo moito de min, senón da miña filla e aí, neno, (perdoa a licenza coruñesa) como ti ben saberás, a perspectiva cambia por completo. Pero todo é cuestión de poñerse porque tamén me gustaría que un día ela lese este blog e vise que todo o que fixemos e pasamos serviu para algo, como mínimo para que pasen un bo rato uns cant@s insensat@s.

Propósito de enmenda

Vouvos facer un favor a tod@s, os pais, as nais, e tamén @s que non o sodes. Recoméndovos ler esta entrada no blog de Creative with kids, unha nai que conta o seu día a día cos seus fill@s e propón ideas para enriquecer avida de tod@s.

Neste caso, a súa reflexión, máis ca proposta é ben sinxela e ben difícil de levar a cabo: non nos perdamos no que queremos ser, non paremos máis dun minuto agobiándonos polo que cremos que debemos facer... sexamos nós mesm@s e tentemos tirar o maior proveito do noso ser. Moitas veces botamos tanto e tanto tempo en pensar en aquelo que nos queda por facer ou que non deberíamos ter feito que nos esquecemos de potenciar as nosas cousas boas e entregarnos por completo.

Recoméndovos moi en serio que non perdades unha palabra do que di. Eu aínda estou intentando aplicarme o conto !!

Feliz semana a tod@s!

De equilibrios, caixas e botes

Levo un par de días sen escribir no blog por motivos variados. O primeiro foi ese sol marabilloso que reapareceu nas nosas vidas e que nos deu a oportunidade de lembrar o que era PASAR UN DÍA FÓRA!!! Que gustazo!!
O segundo non é tan estupendo, porque hai días mellores e outros máis complicados, con choros, amagos de virus e similar. En días deste tipo, pouco se pode facer para loitar contra os elementos e tratar de avanzar na estimulación da nosa peque. Pero pouco non quere dicir nada ;-), así que aqui estou con algunhas cousiñas que se poden intentar mesmo nos días difíciles.
Se os peques están polo labor de moverse moito, daquela aproveitade para traballar a área motora con exercicios que a moitos lles encantan como camiñar polo borde das beirarrúas, practicando o equilibrio (a Sabela tamén lle gusta) e despois camiñar en desnivel, cun pé arriba e outro abaixo.
Se seguen con ánimo de moverse, xa sabedes, a practicar os saltos dende o alto do bordillo e logo desde sitios cada vez un pouquiño más altos.

E se aínda neste punto a cousa segue movida, tentade aproveitar e canalizar toda esa enerxía, por exemplo, facendo a carretilla agarrándoos polos pés para que camiñen coas mans (é un exercicio fantástico, pero, dependendo d@s peques e da súa evolución eu non o recomendaría antes do ano e medio, pero xa digo, dependendo de cada caso), facendo exercicios de resistencia e forza como empurrar a parede ou unha árbore coas mans e os pés.

Se xa estades cansos de tanto movervos, podedes tentar sacar proveito de todas as pequenas e grandes cousas que usades no día a día integrando aos peques en calquera tarefa cotiá con supervisión, por suposto. Por exemplo, pequenos recados: "tráeme isto, lévalle aquilo a papá" ou pedindo sempre a súa axuda para as cousas que lles afectan. Un bo exemplo é a rutina de cremas ou medicamentos, pasta de dentes ou calquera outro tubo, frasco ou bote que usedes no día a día, tamén os que usedes para preparar a merenda, por exemplo. Que sexan eles ou elas quen o abran o saquen e logo o pechen e garden para practicar a súa motricidade fina. Sei que non sempre temos tempo diso, para que nos imos enganar, pero, se o integramos na rutina, logo serán eles os que nos pidan facelo porque lles acaba encantando. Por suposto, insisto, con supervisión continua!!