A nena que cantaba as palabras

Levo tanto tempo sen escribir que non vou volver xustificarme, para que? A vida, ás veces, é así de complicada ou de sinxela, segun como se mire. Ao asunto, veña!!!

Sabela non fala, así de sinxelo e de complicado. Non emite os conxuntos de fonemas que emiten a maioría de seres humanos (OLLO, NON TODOS!!!) para comunicarse nas distintas linguas oficiais ou extraoficias existentes. Pero desde moi pequena Sabela se comunica, vaia se o fai!!! con signos, con xestos, con pictos, fotos, como se lle ocorre e... con música. Xa vos teño falado neste mesmo blog de Carla López, a musicoterapeuta coa que Sabela xoga-traballa desde que tiña uns dous anos. Da súa man aprendeu cada día un pouco máis sobre as sonoridades do seu corpo, dos obxectos que a rodean, do mundo... E tamén da súa man e da nosa foi pouco a pouco sacando máis ritmos do seu corpo e foi desfrutando con esta forma de comunicarse e de sentir.

A súa relación coa música vén de lonxe. Lembramos perfectamente espertarnos coa voz de Sabela a través de intercomunicador cando non tiña nin un ano entonando a melodía de "Smoke on the water" e encantáballe tararear tamén a "Lara´s song" de Doctor Zhivago. Ten bo gusto musical e uns pais que tratan de poñerlle un pouco de todo con mellor ou peor criterio pero a mellor vontade do mundo :)

Todos os días, a todas horas, no seu recuncho da sala dende hai meses Sabela ármase da segunda guitarra que pasou pola nosa casa e que malvive como pode con tan só xa tres cordas, unha caixa metálica e o que caia para improvisar as súas propias jam-session. En máis de unha ocasión temos comentado que ten un gran futuro como membro de Mayumaná aínda que eles non o saiban e teñamos moito que perfeccionar no seu estilo (e non a vexo coas súas pezas máis movidas a verdade).

Sabela non fala, pero canta, repite os ritmos das palabras e as entonacións que escoita e tararea e reclama unha e outra vez as súas cancións favoritas algunhas coñecidas e outras inventadas por nós para contar historias: Lúa, O pitiño amareliño, O Polo Pepe, Cucu-Tras, Papá e calquera que escoite en calquera momento e a sorprenda, a enganche por uns segundos.

Pa-pá, ma-má, ne-ne, pi-pi, po-pó, gu-gu, cu-cú, Cariña de rosa, flor de caravel, cando así me chames eu responderei

Así que non necesito que ninguén me veña a amosar comprensión-compaixón dicindo aquelo de "xa falará". Encantaríame que así fose pero, polo momento, xa fai algo máis difícil que é cantar.

Din que eu canto ben, non o sei, pode ser, o que sí sei é que a Sabela encántalle oírme cantar e vaia se o fago e vaia se o fai ela. Todos os días da miña vida desde hai anos, que non pare a música, que non pare a vida.
(A fermosísisisima foto é da sesión que nos fixeron os encantadores chicos de Olladas Paos)

Recalculando o camiño a Oz

Recalculando rutas, vidas, momentos. Teño moitas ideas, cousas que contar e ningún tempo para facelo. A vida (sobre todo a profesional) quitoume as horiñas que me quedaban para arañar ao sono, así que, aquí ando, lembrando todos os días que teño que escribir e sen poder facelo.

Material temos de sobra...

Unha nena que apenas fala, pero canta o que lle poñas por diante e un peque que quere coller a lúa... e o conseguirá, para darlla a Sabela e xogar en ela. Xa o veredes.

Aquí vos deixo a imaxe que nos regalou a grande Paula Verde Francisco e a recomendación para que vos pasedes de cando en vez tamén pola web que lancei hai pouco máis dun mes omundoaoreves porque todos estamos do revés, de unha e outra maneira.

De como Tommy nos axudou a soplar

Non vos vou deixar definitivamente, pero o certo é que cada vez teño menos tempo e enerxía para adicala a este diario que xa case empeza a ser mensual. Entre as leccións que aprendín nestes anos unha é realmente importante: escolle as túas batallas e trata de priorizar (algo imposible case sempre).

Pero, de momento, aqui estou, tarde, regular, e medio arrastrándome, coma case sempre que me poño a escribir este blog trasnoitador.

Nos últimos tempos estamos deixando xurdir o lado máis gamberro e desordenado de Sabela. É un risco que quizais non deberíamos correr, pero estamos conseguindo que sexa moito máis espontánea, que tome máis a iniciativa e, sobre todo, que estea moito máis contenta. A contraprestación é que as obsesións e as estereotipias volven a repuntar e con eles o meu incremento de nerviosismo e o de calquera que estea ao seu arredor.

Entre as grandes noticias dos últimos tempos está a crecente estimulación do soplo grazas ao noso amigo Tommy. Temos un novo aliado para espantar cun pouquiño de aire todos os nosos males. Recoméndovolo encarecidamente se @s vos@s peques teñen problemas co soplo. Soa case só cunha respiración forte e a Sabela encántalle, polo que, ao sentirse motivada, sopla e sopla e volve a soplar co seu amigo Tommy.

Na lista das nousas pequenas grandes cousas boas están tamén: a experimentación coa pintura de dedos, despois de tempo e tempo de intentalo (a peque é así, nunca sabes como te vai sorprender), ou os avances en masticación (por fin bocadillos!!)

5

Levo uns dez días nos que non dou feito nin o que quero facer no día a día, nin o que teño planificado (por dicir algo) para esa semana. Non trato de dar mágoa, nin moito menos, xa sei que o 80% da humanidade está así, só constato unha realidade. O certo é que esta entrada debería estar subida a Internet hai xa uns días, no marabilloso mes de febreiro.

Empecei o mes triste, desanimada, gris. É o mes do cumpreanos de Sabela e, nos últimos dous anos, afronto esa data con moita moita tristura. Sei que sona fatal o que escribo, pero tamén sei que algúns pais e nais compartirán comigo este sentimento. Son xa cinco anos, xa pasamos a etapa sobreprotexida e experimental do primeiro ciclo de infantil e os primeiros pasos no "cole de maiores". Agora, a sociedade empeza a considerar á miña nena como unha "nena maior", aquela famosa expresión tantas veces escoitada e odiada por min cada era nena de "estás feita unha mujercita!"

O medo ou a incertidume co que enfrontas o futuro da túa filla sendo nai multiplícase por mil cando partes dunha situación de diferencia diferenciada etiquetada como tal como a de Sabela. Os seus compis de clase cren que é pequeniña, que ten menos anos ca eles cando a situación é exactamente a contraria e non podes deixar de pensar en que todo se acelera a partir de agora, cunha sensación de vertixe imparable.

A sociedade concédelle menos "permisos" aos nenos a medida que se van facendo maiores (cuestión digna dunha profunda reflexión en diversos ámbitos, non só o da neurodiversidade) e incrementa as presións sobre eles no día a día. É así, non se pode negar e considero que é un campo no que debemos traballar entre tod@s para mellorarnos como tal sociedade.

É por isto que empecei o mes que vén de rematar cun espírito case de loito. Sei que soa horrorosamente mal, pero non teño un blog para mentir.

Agora ben, coma sucede case sempre, Sabela encargouse de que o espírito e o humor me cambiasen. Inzou o mes de grandes momentos repletos de avances e ledicia e demostrounos unha e outra vez que sempre nos pode sorprender. Nesta última semana de tolos (con día feliz de cumpreanos incluído) a miña cabeciña encheuse con reflexións ben diferentes a aquelas coas que iniciei febreiro. Miradas de luz, de música, bicos de lúa, paseos nunha ponie máxica, carreiras de coches, soplidos e resoplidos e moreas de esperanza.

Bicos sen fin, miña nena, que te recarguen a ti e me dean forzas a min cando perdo a estela do camiño de lastros amarelos cara Oz.

Sabela, tuneada co seu gorro de entroido.

Brum bruuum bruum

Sabela non ten adquirido o xogo simbólico. Xogamos con ela con coches, bonecas, cociniñas, pero non lle interesa gran cousa, nin lanzar camións, nin darlle de comer ás bonecas, nin pasealas, nin tirar os bólidos por unha pendente, nin monicreques, nin xogar aos barcos na bañeira. Tivemos algún pequeno éxito illado que non perdurou no tempo, algunhas risas lanzando coches por un tobogán ou facendo cóxegas mentres o avión pasa polo seu corpo.

Pero, o que sucedeu hoxe foi único e espero con todas as miñas forzas que se repita.

Temos unha pequena colchoneta coa que algunha vez xoguei cos peques a arrastralos pola casa simulando que era un coche. Gustoulles, sobre todo a Iago, aínda que Sabela permaneceu na colchoneta un rato, sen protestar nada. Esta mañá a miña filla, que non ten adquirido o xogo figurativo e que ata agora vía nunha cousa só esa cousa achegouse por iniciativa propia á colchoneta, púxoa no chan e empezou a empurrala por todo o pasillo mentres facía brum bruuum bruuum.

Non teño fotos nin vídeos, non teño palabras, só esperanza e ilusión.

Carnaval te quiero

É mentira, non me gusta nada o Entroido, por moito que o diga a canción. Nunca me gustou e non sei se chegará a gustarme algunha vez, pero si é verdade que ofrece unhas cantas oportunidades para experimentar. Como unha caixa sensorial con confetti e serpentinas na que podes colar elementos para que os busquen como letras e números (magnéticos ou de gomaeva), pompóns quizais ou outras texturas.

Iago xogou un pouco na búsqueda do tesouro pero Sabela tívoo ben claro: feeeeeesta rachadaaaaa.

Tamén vos deixo unha imaxe da miña última manualidade, o sombreiro para a festa de Entroido do cole de Sabela. Este ano queren recrear unha tradición francesa (o alumnado escolleu como país a estudar este ano Francia) coñecida como "Catherinettes" e que, en resumo, consiste en levar un sombreiro extravagante (é resumir moito, aviso, porque en realidade ten que ver con ser unha muller solteira, vamos, asunto sexista onde os haxa).

Ademais de plumas e muíños de vento, recurrín a un dos mellores amigos de Sabela dende hai anos "O pitinho amarelinho, cabe aquí na miña man"

Nestas últimas semanas traballamos, coma sempre, moitas cousas: emparellamos por formas e cores, imitamos con libros musicados, facemos carreiras de saltos, lanzamos a pelota, xogamos a lanzarnos coches... Pero o certo é que nos está costando reducir o nivel de ansiedade e nerviosismo da peque, así que estamos tendo un ritmo moi moi moi pausado. Xa se sabe que o camiño a Oz é longo e, aínda que ás veces me gustaría moito acelerar o paso, sempre corremos o risco de deixar a algún dos viaxeiros atrás.

Como agasallo de despedida déixovos a nova palabra que a peque engadiu ao seu repertorio, debe de ser pola cantidade de veces que a escoita: Guaaa paaa
Por fóra e por dentro :)

Cousas que facer na Coruña cando chove

Dos 365 días do ano, na nosa cidade chove ou ameaza con facelo durante uns 280, así sen esaxerar nin mirar estatísticas. As fins de semana do inverno se convirten ás veces nunha especie de proba que debemos superar non con nota, senón simplemente viv@s e de bo humor.

Imos probando de todo. Así que aqui vos poño unha pequena lista e ides collendo as ideas que vos gusten, moitas delas están inspiradas en cousas que vexo en Internet ou que reinvento de experiencias anteriores:

Emparellar calcetíns. Así de paso axudamos todos na casa e agudizamos a atención e a concentración.

Plastilina en diversas modalidades: números feitos con plastilina asociados a bolitas de plastilina (número 1, unha boliña, 2, dúas boliñas...)
Pintamos con ceras, pinceis, estampamos...
Xogamos ao escondite. Ultimamente a Sabela lle motiva moito buscar lúas pola casa adiante.
Deixamos voar a imaxinación (ou iso intentamos) coas construccións.
Facemos collares con cordas e abalorios ou macarróns.
Xogamos coas nosas caixas sensoriais de mil formas distintas: xogamos a tocar e discernir o que hai dentro, a pasalo dun envase a outro, practicamos motricidade fina para rescatar as lentellas de debaixo da mesa...

Cantamos cancións con pictogramas.
Recurrimos aos clásicos xogos con coches, camións, para o peque sempre son un éxito que se reinventa con diferentes guións.
Soplamos e tocamos confetti e pompons.
Lemos contos novos e vellos como "El pollo Pepe" ou "El elefantito curioso".
Experimentamos con xogos educativos como o Colorama e con outras actividades para clasificar por cores.
E cando todo falla, bailamos e comemos fresas con nata!!!!! Oh yeah

A gran asignatura pendente

Neste camiño que andamos a diario temos unha asignatura pendente, unha pedriña que non se quita do medio día tras outro e que, por veces, se me fai unha montaña enooooorme: a socialización e o xogo con outros nenos e nenas. Sabela tolera aos seus compañeiros e compañeiras, aos nenos e nenas do parque, pero non amosa interese por eles. Como ademais non ten adquirido o xogo figurativo e os seus intereses lúdicos son moi limitados resulta complicado implicala nunha dinámica de xogo con outros peques.

Por suposto, facemos moitos intentos con Iago, aínda que na casa, a confianza, ás veces, é de máis e o peque é quen non quere colaborar e se escapa ou tira o xogo, ou prefire cambialo... Sabela e Iago xogan moito xuntos, pero non sempre revoltos,diría.

Entre as nosas últimas innovacións invítovos a soplar plastilina blanda. Despois de facer xunt@s un xogo estupendo de clasificación por cores extraído do facebook de El sonido de la hierba al crecer, Iago empezou a meter as palliñas (as de beber de toda a vida) na plastilina. Empezamos a soplar para botar a plastilina fóra das palliñas. Buffff, que difícil! Iago pedíame que lle disparase á camiseta, así que empezamos a "tirar a dar" buscando dianas moi visibles. O peque pasouno en grande, pero xa vos aviso que é un exercicio para avanzados e avanzadas en exercicio de soplo.

Xogamos coas novas incorporacións que nos trouxeron os Reis, pero os cambios necesitan do seu tempo e as vacacións trouxeron consigo un nerviosismo que está costando baixar pouco a pouco.

Pero o alegrón do mes chegou esta semana cando a coidadora nos contou e enviou documentos gráficos de como a nosa filla se interesa por outros nenos (neste caso nenas), e lles dá bicos e, de momento, deixa que "xoguen con ela" ben contenta. Como non teño permiso para difundir as imaxes destas nenas lindas manipulo as imaxes para que non se recoñezan pero, se eu fose a súa nai, tía, amiga, etc, estaría ben orgullosa delas, a verdade.

As miñas raíñas e reis: espantallos, leóns e xentes de folla de lata

Teño a unha amiga vivindo estes Reis allende los mares cun futuro incerto, pero repleto de promesas de felicidade que pedía hoxe nas redes sociais que a xente deixase de compartir as súas "chorri" fotos para aplacar mellor a súa tristura por estar tan lonxe. Teño amigas que comparten con todos e todas a súa ledicia nesas redes sociais e en outras menos virtuais pola ilusión que os seus fillos e fillas viven neste día. Teño amigas e amigos que me acompañan neste camiño que andamos todos os días como podemos e/ou sabemos.

Teño unha familia marabillosa coa que compartir a vida. Teño moitas cousas, moito máis do que podía agardar diría pero non, tranquis, que isto non é unha carta non apta para diabéticos na que vos vou encher de amor polos vosos semellantes (aínda que non estaría mal se puidésedes sentilo de cando en vez, cando a merda da vida non vos asulague). Todo isto vén a que hoxe pensei en escribirlle unha carta a alguén, pero pensei que mellor que aos Reis Magos, debería dirixirlla aos amigos, amigas, profresionais e familia que nos apoian día a día para que o sigan facendo nos máis de 360 días que quedan ata as vacacións de Nadal de 2015.

Porque neste día de Reis Sabela de novo non desfrutou en absoluto, se sobreestimulou e se agobiou, de novo non entendeu nada de nada nin tivo unha gran ilusión por ningún dos seus agasallos que nin sequera quería abrir, pero, cando menos, penso que foi un pouco mellor que o 6 de xaneiro do ano pasado e espero que peor que o de 2016, 2017, 2018.

E, se non pode ser, que lle vaian dando bastante aos Reis Magos que non os precisamos para nada. Teremos que cambiar as tradicións e inventar unhas novas para desfrutar con amigas que están lonxe, con nenas ás que non lles gustan os tumultos ou con frikis de calquera clase. Mentres tanto, aquí vos deixo o único que tranquilizaba realmente onte á miña filla mentres as carrozas dos Reis pasaban diante das nosas narices e déixovos que me quedan unhas cantas fichas por adaptar e as clases empezan xa...


Rutina, volve a nós!!

Balances inútiles

Aquí estou, no medio da noite do día 31, ou máis ben a madrugada do 1 de xaneiro de 2015 pensando no vivido nos pasados 356 días. E que balance podemos facer deles?

Quen son eu para xulgar nada? Se non son capaz nin de xulgar o vivido nas dúas últimas semanas de vacacións... Ultimamente, non penso moito... ou si, mesmo demasiado, os ratos que me deixa a vida adícoos a pensar de máis e o resto... a vivir.

Neste ano, unha antiga amiga coa que me comuniquei por correo electrónico díxome que me seguía polas redes sociais e polo blog e que vía que era feliz. Penseino un pouco e cheguei á conclusión de que a xente ten esa impresión porque, seguramente, desfruto moito máis dos bos momentos da vida que moita outra xente pero, a cambio, tamén sufro "pero ben" os malísimos momentos que nos tocan todas as semanas, pero deses prefiro nin falar, nin lembralos... para que?

Así que, mellor vos deixo unha mostra gráfica dalgunhas das nosas vivencias nestes días festivos cos nosos mellores desexos para este ano e todos os que veñen. Porque teño a firme convicción de que o ano novo é unha fantástica excusa para renovar os nosos desexos de vivir e de sermos felices.

A saber: desfrutando co chocolate
Xogando con gominolas e practicando motricidade fina
Superando retos (Iago sube que sube no tren chuchu e eu empeñada en que Sabela subira tamén, proba superada)
Paseando polo hortera poboado de Nadal

Reflexionando sobre métodos educativos

Hoxe rematou o trimestre. Foi un día intenso, moi intenso, no que os meus peques viviron as súas festas de Nadal no cole. Iago con visita dos Reis Magos e Sabela con actuación incluída. Unha tarde con máis festa e coa miña estrea nesa festa como contadora de contos (pero iso é outra película da que xa darei conta) e o certo é que o que máis impresión me causou de todo este día foi ver as avaliacións e o traballo feito por Sabela neste seu primeiro trimestre.

82!!!! 82 fichas nun cole no que na reunión de preparación nos dixeron que non eran grandes devotos das fichas. Impresionante!!! Non é porque Sabela teña necesidades educativas de atención específica, é que creo que para calquera neno ou nena de Educación Infantil (3 a 6 anos) a experimentación debería ser a forma de aprendizaxe por excelencia e non pintar e pegar nun papel algo que non sabes moi ben que é. Sei que hai sistemas peores e estas fichas en concreto non me parecen un horror pero... bufffff asustada me quedei cando vin a cantidade que fixeran nestes tres meses e pico, sobre todo tendo en conta que no primeiro mes non deberon de facer nin dúas!!!

Creo que debemos reflexionar moi profundamente sobre o que estamos facendo co sistema educativo porque entre todas e todos estamos destruíndo a capacidade de aprendizaxe dos nosos peques. Tocar, probar, romper, rasgar, razonar, construír, destruír e volver a construír deberían ser os verbos máis utilizados por eles e elas en clase no lugar de pintar, pegar ou recortar.

Por que non comparan obxectos para ver as diferencias de tamaño en lugar de comparar debuxos? Por que non contan elementos reais en lugar de contar figuras nunha ficha? De verdade que éste é o camiño... Eu creo que NON

E xa digo que ésta é unha reflexión allea ás necesidades específicas de Sabela porque se me meto nesa selva xa non saio dela. Seguramente, sen as explicacións visuais e base de pictos e fotos e sen o apoio da súa coidadora a miña nena non tería feito nen a metade desas fichas. E iso non é o que me preocupa nin moito menos, senón que ela entenda para que pode servir todo isto. Se o entende alguén, que mo explique, por favor.

Nos seus zapatos

Din que non sabes realmente o que sinte outra persoa ata que non te calzas os seus zapatos, ata que non das uns pasiños con eles e comprobas como se sinte. Ben, se é así (que creo que algo de certo hai nesta metáfora), non teño dúbida de que o meu fillo pequeno é quen mellor sabe como se sinte e como vive a súa irmá.

Cada mañá, cando nos vestimos, Iago lánzase ao armario de Sabela vociferando que el é "grande" e que se pode poñer os zapatos da súa irmá "grande". E así o fixo xa en numerosas ocasións, orgullosísimo. Marchou ao cole e pasou días enteiros con zapatos que lle veñen grandes, pero que defendeu sen grandes problemas, sen tropezar moito nin caer máis do habitual nun neno que corre e brinca. E a todo aquel que lle quere escoitar lle espeta claramente e con amor que leva os "zapatos de Sabela!"

Que máis vos podo dicir? Quen a pode entender mellor ca el? Non vos conto todo o que vivimos no progreso desta marabillosa relación porque non son obxectiva (nin quero selo) e corredes serios riscos de caer no medio do charco de babas...

Como as festas están ao caer aquí vos deixo tamén unha pequena mostra das cousiñas que andamos a facer: unha botella sensorial con Papá Noeles, purpurina, "neve" fabricada na casa e un laciño a xogo coa botella e a purpurina. Axitas e... a nadar en purpurina e neve Papá Noel!!!

Xogando ás casiñas

Aviso: Preciso unha condensadora ultrasuperforte para resumir o vivido nestes días!!

Nas últimas semanas tivemos momentos máxicos na nosa casa. Escoitamos por vez primeira algunhas palabras, conseguimos algo parecido a xogo figurativo, escoitamos como Sabela se leva "mellor" c@s compis do cole e mesmo vimos como comeza a terlles aprecio e unha delas a busca e lle garda os xoguetes (que encanto de nena!!).

Esta mesma semana volvimos tamén a vivir un deses momentos nos que o tempo se detén. Foi de novo á noitiña, xusto antes de se deitar Iago e con Sabela xa na cama. De súpeto, sen vir a conto, o peque da casa soltou un "Sabela non pode falar", silencio que se cortaría cun coitelo, "Sabela non pode falar, non. Face (fai) iiiii iiii" e unha serie de sonidos cos que Iago trataba de reproducir moitos dos fonemas que xa emite a súa irmá.

Segundos de silencio que foron horas e decidín daquela que o tempo tiña que correr e tiñamos que estar á altura das circunstancias así que, non sei de onde saquei as palabras: "Sabela aínda non fala, pero xa nos di moitas cousas".

Supoño que captou a mensaxe, pero a estas idades é difícil de saber porque o cambio de tema foi radical. O certo é que os nosos fillos non deixan de sorprendernos día a día e o que nos queda por ver. O certo tamén é que se Iago fai agora esta reflexión é porque por primeira vez se decata das dificultades da súa irmá para emitir palabras, pero iso sucede porque realmente o está intentando!!!

Pero como non hai area sen cal, nin luz sen sombra, levamos uns días horrorosos cun problema na boca que ten a Sabela destrozada e cunha tos e febre incipientes que teñen tamén tiradillo ao peque, pero non quero deixar de amosarvos un par de cousiñas. A primeira é a creación conxunta de Iago e Sabela esta semana nunha das pizarras da casa (estamos vendo grandes progresos á hora de pintar e agarrar as pinturas ou o xiz) e a outra o "calendario de advento" que me descarguei e montei en Mr Printables. Paréceme unha chulada!!!! Como non son moito de celebracións relixiosas vou facer unha casa para cada día do mes (só me faltan 6) para cambiar a conta atrás para o Nadal pola conta atrás para fin de ano. Uso estas super construccións para traballar os números con eles e como premio unha sorpresa cada día: de momento levamos un cepillo de dentes luminoso (a ver se estimulamos o gusto por lavar os dentes) e uns peixiños nadadores de xoguete :)

"Vamo a arreglalo, Sabela"

E... ás veces, apenas dúas, tres ou catro veces en toda a vida, o tempo deténse e veste a ti mesma vivindo momentos que quererías que non rematasen. Momentos de emoción, de comprensión, de compartir e sentir, de orgullo, de Felicidade...

Cada noite, lemos contos na habitación de Sabela antes de que @s peques se durman. Cada noite, nos damos bicos para ir a durmir pero, este luns pola noite foi diferente. Ao sairmos da habitación, Iago (2 anos e 5 meses) díxolle á súa irmá "vamo a arreglalo, Sabela". Pareime, moi sorprendida, agacheime a falar con el e pregunteille de que falaba: "Que imos arreglar, Iago?", pero non me respondeu e cambiou de tema moi rápido.

Onte pola noite, martes, 25 de novembro, ao saírmos da habitación da súa irmá, Iago (2 anos e 5 meses) despediuse dela de novo cun "vamo a arreglalo, Sabela". Volvín a agacharme para falar con el e preguntarlle de que falaba: "Que dis, Iago?", "Vamo a arreglalo, Sabela" (todo isto con unha pronuncia de consonantes propia do chino dun chiste), "pero, que imos arreglar, cariño? de que falas?", "vamo entende a Sabela" espetou... e o tempo parou. Teño un nudo na gorxa, no estómago, no corazón e na alma dende onte pola noite e creo que entendedes por que.

Porque ese neno que usa saias e horquillas para parecerse á súa irmá, ese neno que lle fai cóxegas cando ela quere durmir, ese pequerrecho que a arrola xa na cama xogando ás bonecas con ela, dalle mil leccións de amor, de igualdade, de inclusión, integración e do que sexa necesario a calquera de nós, incluída eu.

 Ese neno que non pregunta nada porque aínda non sabe nin preguntalo, xa o entende todo moito mellor que calquera de nós.

No mar hai moitos peixes nadando sen parar

E un venres calquera volves do cole cun sorriso na cara porque chegaches a casa sen un drama insuperable que rematase en bágoas. Algo tan sinxelo coma iso. Porque despois dun par de semanas nas que camiñar pola rúa se convertiu nunha persecución ficticia, nunha tira e afrouxa do que queres fuxir coma sexa, con apoios visuais, con trucos que xa non sabes nin de onde sacar, con algo de sorte e con esa pouca paciencia que xa hai anos que non me queda, consegues chegar a porto con incidencias, pero sen crebar o bote.

Con que pouquiño ou que moitíiiiisimo nos conformamos ás veces. Todo depende do cristal co que se mire, ben o sabemos nós. Porque hai momentos nos que as moreas de area son montañas que superan ao Everest e outros nos que caen grao a grao polo seu propio peso.

Pero nunca podemos deternos -se cadra un segundiño para enxugar as bágoas e coller algo de pulo- sempre probamos algunha cousiña nova. E seguimos avanzando en comprensión e en comunicación, cada vez unha linguaxe de signos máis elaborada combinada con algunhas outras cousiñas, novos xogos que nos gustan máis, máis imitación vocal... tantas cousas...

Pero o mellor para min son sen dúbida eses momentos do baño. Ao peque da casa gústalle moito bañarse e ir á piscina, pero Sabela sempre tivo unha relación un tanto irregular co auga. Nos últimos meses, ese amor-odio foise convertindo en sincero aprecio e tentamos ir de cando en vez á piscina. Mais, o certo é que, aínda que ela o pasa xenial alí, para min é moito máis divertido cando non nos dá tempo de ir ao complexo deportivo e acabamos improvisando unha piscina no baño da casa. Rin xuntos, desfrutan e sobre todo INTERACTÚAN, buffff, iso e algo brutal, impagábel. Tíranse auga o un ao outro, comparten minutos de felicidade e mami, nin vos conto...

 Ah, por certo, a ver se hai sorte e esta fin de semana (22 e 23 de novembro), mentres eu desfruto dun taller en Santiago con Anabel Cornago e Esther Cuadrado e da cea posterior con mamis e chicas azuis, saimos nos informativos da Sexta reclamando os apoios de AL que necesita o cole de Sabela!!

Simplemente xogar

Ás veces as palabras non saen. Quizais porque chega pronto a medianoite e a noite anterior foi longa, quizais porque non paraches un segundo en todo o día, ou porque pensas que despois de tantas palabras é mellor que as imaxes falen por sí mesmas.

Debíavos unhas cantas imaxes desas que ilustran os meus días pero, entendédeme, isto de ser nai, educadora, fotógrafa, protoempresaria e desastre a tempo completo é moi pero que moi difícil. Así que sacar fotos de algo que estás intentando guiar de algunha forma é case misión imposible, desas que nin o "pintado" Tom Cruise podería superar.

Así que aqui quedan testemuños gráficos dos nosos últimos experimentos de pintura, chapa e decoración do coche de Sabela/Iago, a miña desastrosa mezcla de fariña e aceite e os xogos coa superbanqueta do baño. Con ela fixemos grandes progresos ultimamente porque, ademais de pintala e pegarlle e despegarlle sticks, conseguin que Sabela lanzase coches por "debaixo do túnel" e o pasase ben descubrindo os que o seu irmán lle lanzaba dende o lado contrario :)

Sabela no cole

A adaptación da peque ao cole tivo os seus altos e os seus baixos, non foi como a seda, como era de agardar pero hoxe, menos de dous meses despois, creo que se pode considerar que está finiquitada e que Sabela xa ten asumidas as súas novas rutinas. Unha nova mostra das infinitas capacidades da nosa peque-grande.

Esta mesma mañá vivimos dous deses momentazos polos que pagarías se tivesen prezo (que xa vos digo que non o teñen). O primeiro foi antes de entrar no cole, por unha vez, chegamos antes da hora e Sabela sentou na entrada a agardar que abrisen a porta. Pois ben, ao pouco viñeron primeiro un neno e logo dúas nenas ao seu carón a saúdala e contactar con ela. Caiáseme a baba, teño que recoñecelo. Os nenos e as nenas son estupend@s!!

O outro foi á saída, ao recollela, Sabela sempre ten moita presa por marchar para casa pero nunca sen un bico de Sandra, a súa coidadora. Hoxe Sandra tivo que entrar a buscar a cazadora da nena que se esqueceran e Sabela ía detrás dela reclamando o seu bico de despedida como unha tola.

Iso sumado aos seus cada vez máis frecuentes intentos de verbalizacións teñen que encher o peito de calquera nai con corazón. Boa noite e feliz noite de defunt@s...

Todo chegará

Algunhas cousas tardan un pouco máis en chegar, outras, menos, hainas que non chegan nunca pero... desas é mellor non falar. O certo é que a última entrada do blog debeu deixou un regusto agridoce (por non eliminar o de doce) que non me gusta nadiña de nada.

As cousas, dende ese día ventoso van razoabelmente ben no noso fogar. Sabela segue facendo as súas tentativas modestas pero esperanzadoras de verbalizacións, cada día se ve máis afeita á súa nova rutina. Xa ten moi ben collidos os novos hábitos, aínda que sempre vaian aparecendo novos obstáculos que tamén superaremos.

Non teño moito que contar, de momento. Vivimos, traballamos menos na casa polo cansancio que se lle nota á peque dende que está no cole e polas miñas novas rutinas como emprendedora incipiente, nos rebelamos, pasámolo ben e ata podemos seguir indo ao parque con este sol que voltou. Probamos algunhas cousas novas (como a receita de fariña con aceite para manipular que a Sabela non lle gustou nada e a Iago lle entusiasmou) e repetimos moitas das vellas.

O caso é que quería contar o pouco que teño como novidade e adiantar unha pincelada de algunhas das que están por vir. Mantéñanse á escoita.

Foise co vento

O vento sopra forte, tanto que ás veces penso que podería e debería levar coa súa forza moitas cousas que nos joden a vida, tanto que non nos deixa avanzar cando camiñamos, tanto que nos enche os ollos de faragullas que ás veces non nos deixan ver... A sorte é que estamos afeit@s a nadar contracorrente, ou a avanzar co vento en contra, non si?

Claro que, ás veces, os cambios que o vento trae nos collen "en cueiros". Esta mañá, ese vendaval do que ninguén nos falara levantou parte do teito do patio do cole de Sabela. Isto supuxo que os nenos e nenas non puideron saír pola porta pola que o fan habitualmente. Así que os peques e as peques, seguindo as instruccións dos profes atravesaron un par de pasillos e saíron pola porta principal. Así o fixeron tod@s, guiadiñ@s, menos Sabela.

A miña filla, como sospeitei cando cheguei ao centro á hora da saída e me dixeron que tiña que irme a outra porta, non entendeu nada do que sucedía. A súa coidadora tratou de explicarllo e aseguroulle que mamá a estaba agardando ao outro extremo deses pasillos, pero ela non podía comprender aquela alteración na súa recén instaurada rutina imposta por Eolo nesa mañá e choraba desesperada tirándose no chan e negándose a avanzar cara a ese pasillo que para ela, naquel momento, debía de ser moi escuro, malia estar moi ben iluminado.

Durante eses minutos que transcurriron entre que os seus compañeiros e compañeiras de clase saíron e ela apareceu pola porta (apenas tres ou catro), eu xa construira na miña cabeza unha pequena composición de lugar do que estaba a acontecer e me estaba cagando no vento e no que se levou. Ao rematar eses minutos-horas apareceu a miña nena no colo da súa coidadora coa cara aínda mollada polas bágoas e desexando marchar para a súa casa.

Conclusión: o que para alguns e algunhas pode ser unha aventura misteriosa e divertida, para outr@s pode ser un abismo terrorífico e perigoso. Temos que seguir tratando, entre tod@s que a miña nena non volva asomarse a ese abismo e convertilo, se volve aparecer, en sucesivas aventuras marabillosas.

E como non quero rematar mal este post de días grises (que conste que están sendo moito máis grises na casa que na escola salvo episodios coma o de hoxe), aquí vos deixo o vídeo promocional desa marabilla que se chama Gatuxo e que xa anda percorrendo a nosa xeografía. Descubrímolo esta semana e o resultado foron uns minutos de algo que se aproximou á maxia trasladada ao salón e un neno que repetía unha e outra vez "que máis Gatuxo" ou "máis can" e imitaba unha e outra vez os xestos gatuxeiros e unha Sabela que miraba extasiada a televisión sen pestanexar.

Xogando con Iago

E un mes despois exactamente do inicio do curso podemos dicir que as cousas van claramente a mellor pero, sen anticipar feitos. Pouco a pouco a calma parece voltar ás nosas vidas pero a xestión vital e emocional de tantos cambios non é doada para a nosa peque.

Despois dunha temporada na que aceptaba de bo grao calquera proposta de xogo que lle fixeras (a súa permanencia no mesmo xa é outra historia), agora o conto cambiouvos. Sabela manifesta claramente a súa necesidade de "estar ao seu aire" e as distintas cousas que imos intentando estes días (mesmo as que parecen máis relaxantes) non teñen moito éxito.

O resultado soe ser que o peque da casa acaba desfrutando en solitario dun montón de novas posibilidades. Coméntovos algunhas por se as queredes probar.

-Follas na bañeira
Nas últimas semanas fomos recollendo follas no parque. Metinas na bañeira e a experimentar!!! Coa pel en contacto coas follas xogamos a tiralas, pisotealas, lanzalas, etc

-Papel de seda
Rompímolo para practicar a motricidade fina. Despois Iago decidiu deitarse enriba dun trozo grande, polo que se me ocorreu tapalo con outro papel de seda e fixemos as nosas "camiñas de papel". Encantoulle ao peque.

-Pegatinas de xel decorativo e números
Non sei se coñecedes o xel decorativo que se usa en cristais e espellos. Aos meus fillos gústalles bastante este material pola súa textura. Iso si, hai que ter coidado porque rompe con bastante facilidade. Merquei uns con números e outros con figuras e xogamos a pegalos na ventá
1- 1 bicho
2-2 bichos
3-3 bichos
Logo xogamos a emparellar a cabeza de cada bicho co seu corpo ou a cambialos de sitio mentres repetimos os números. É unha forma diferente e divertida de achegarse ás mates.

-Caixa sensorial con pompons. Esta foi a única actividade, xunto coas follas secas, na que Sabela se entretivo un pouco e Iago pasouno realmente ben. Metimos pompons de cores, trozos de papel de seda, algun outro elemento e unhas estrelas decorativas. Primeiro xogamos a colocar os pompóns no papel de seda da súa cor. Logo Iago desfrutou buscando e rebuscando no medio dos pompons e o papel as estrelas decorativas.

-Paus de madeira de varias cores.
Aínda houbo tempo para experimentar cos paus de madeira de cores que se usan nas manualidades. Fixemos distintas formas con eles e tratamos de seguir algúns modelos.

-Limpiapipas e rallador
Para finalizar, de novo diversión do peque e tres minutos de interese da nosa peque grande colocando limpiapipas de cores nos buratos dun rallador.

Aínda me quedaron algunhas ideas na manga, pero sempre hai que deixar un as escondido, non?